Kun je luisteren zonder gelijk te willen krijgen?

Een gesprek is niet altijd een debat

We leven met meningen om ons heen. Een gesprek kan daardoor snel veranderen in een uitwisseling van standpunten. De een zegt iets, de ander zegt waarom het niet klopt. Voor je het weet, draait het om wie het laatste woord krijgt.

Maar niet ieder gesprek hoeft ergens over beslist te worden. Soms helpt het meer om te begrijpen waar een gedachte vandaan komt. Welke ervaring eronder ligt. Waarom een ander iets belangrijk vindt dat voor jou nauwelijks betekenis heeft.

Wat gebeurt er wanneer niemand hoeft te winnen?

In de loge spreken we over compareren: gedachten en ervaringen naast elkaar leggen. Vaak begint dat met een bouwstuk, een voordracht van een broeder. Het verhaal mag vragen oproepen, herkenning, of juist weerstand.

De reacties zijn geen juryoordeel over de spreker. De luisteraar vertelt wat het verhaal bij hem heeft losgemaakt. Iemand anders ziet er iets geheel anders in. Er hoeft geen gezamenlijke conclusie te komen.

Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om iets van elkaar te leren.

Verschil laten bestaan

Luisteren zonder direct tegen te spreken is niet hetzelfde als overal mee instemmen. Je hoeft je eigen overtuiging niet weg te leggen. Wel kun je haar tijdelijk minder nadrukkelijk op de voorgrond zetten, zodat ook de ander hoorbaar wordt.

Juist in het verschil ontstaat soms inzicht. Een ervaring die je niet kent, een overweging waar je nooit bij stil hebt gestaan, een twijfel die verrassend herkenbaar blijkt.

Wat neem je mee?

Een broeder kan na afloop bij zijn oorspronkelijke gedachte blijven. Of merken dat er iets verschoven is. Vaak gebeurt dat niet in grote woorden, maar pas later, wanneer een gesprek nog eens terugkomt.

Voor De Gooische Broederschap is die manier van samen onderzoeken geen extra activiteit. Het hoort bij de maçonnieke arbeid. Het is een oefening in aandacht en verdraagzaamheid, zonder dat iedereen hetzelfde hoeft te denken.